INTIMIDATIE

Vandaag alweer artikel 3, waarin ik weer een ervaring uit mijn turnverleden deel. Eén van de moeilijkste incidenten om op papier te zetten heb ik gemerkt. Een incident als 15/16 jarig meisje, waarbij ik met geen enkele vinger ben aangeraakt maar met zoveel impact. Ook een incident waarbij ik twijfel of mijn trainer wel enig idee heeft hoe beangstigend het was voor mij. Ik betrap mezelf op het goed praten: hij zal het vast niet met de intentie gedaan hebben mij te intimideren. Misschien maakte hij zich wel zorgen om mij en ging daarom checken waar ik bleef? Maar nee, de agressie van mijn vingers op het toetsenbord terwijl ik dit typ weerlegt deze gedachte gelukkig. Welke intentie had hij anders?

De (ongeschreven) regel was dat je maximaal twee keer per training naar de wc mocht. Toiletbezoekjes werden nogal eens gezien als verspilling van trainingsminuten. In de turnhal waren twee wc’s: één in de gang bij de kleedkamers, de ander inpandig (in de hal). Deze werd het liefst ontweken, vanwege het gebrek aan privacy. Voor de beeldvorming: als de wc-deur openging raakte die bijna de evenwichtsbalk. Elk geluidje was te horen in de zaal. Soms had ik geen keus, omdat de andere wc bezet was. Of ik werd ‘gedwongen’ op die wc te gaan, zodat er controle was. Weer de vraag aan jullie: topsport, grensoverschrijdend gedrag of zelfs kindermishandeling?

“De hele training staat al in het teken van terreur. Voordat ik naar vloer moet, wil ik graag naar de wc. “Mag ik naar de wc?” vraag ik aan X. Ik krijg toestemming, maar krijg wel te horen dat ik moet opschieten. Ik loop naar de deur van de hal. “Oh, dus je wil onder het harde werken uit piepen hè? Hier is ook een wc”, roept hij boos. “Maar ik heb buikpijn” zeg ik. Ik hoop dat hij de hint dat ik privacy wil begrijpt. “Je gaat gewoon op deze wc, anders ga je maar niet!”. Hij wijst naar de inpandige wc. Ik loop er met tegenzin naartoe, trek de deur achter mij dicht, doe mijn turnpakje uit en ga zitten. Ik hoor iemand op de balk naast de wc sprongen maken, waardoor ik mij niet kan focussen.

Na een aantal minuten hoor ik geschreeuw van een afstandje aan de andere kant van de deur: “Witjes! Opschieten nu!”. De voetstappen van X komen dichterbij. Ik schrik me wild en ‘knijp’ direct af. X klopt op de deur. Ik hijs mijzelf in paniek gauw in mijn turnpakje. De deurklink gaat naar beneden. Net op tijd heb ik mijn turnpakje weer aan. De deur gaat open en ik doe alsof ik al klaar ben en er niks aan de hand is, want ik voel me betrapt en in de war. “Je bent godverdomme tijd aan het rekken” zegt X en ik loop gehoorzaam de zaal weer in. De rest van de training krijg ik te horen dat ik van alles doe om onder het harde werken uit te komen. Vragen om nog een keer naar de wc te gaan durf ik niet. Ik train door met flinke buikpijn.”

Bron: LinkedIn Petra Witjes