Nee is Nee. PUNT

“Maar wat heb je dan precies meegemaakt?” is een vraag die mij en andere oud-turnsters heel vaak gesteld wordt. Begrijpelijk, want wat er in de turnhallen afspeelde is ook bizar. Voor velen van ons ook moeilijk onder woorden te brengen, want als jonge kinderen werd ons geleerd dat wij het probleem waren. Desalniettemin streed ik al van kinds af aan tegen het narcistische regiem van mijn trainer en sprak ik mij naarmate ik ouder werd, er wél over uit. Met alle gevolgen van dien natuurlijk.
 
Vaak kreeg ik te horen: “maar dat hoort bij topsport”. Een pijnlijke uitspraak, want heeft een kind in de topsport andere kinderrechten? Topsport is hard en de grens wordt opgezocht, ja dat klopt. En ja, hard werken en pijn hoort erbij. Maar de psychische en fysieke mishandeling en verwaarlozing en de dwingende controle (sociale controle, isolatie, dreiging/ intimidatie en het wegnemen van de zelfstandigheid) hoort niet in de sport, niet in huiselijke kringen, niet in de gehele maatschappij!
 
“Maar waarom stopte je niet gewoon dan, als het zo erg was” is ook een opmerking die we vaak te horen krijgen. Net zoals met slachtoffers van huiselijk geweld, stap je niet zomaar uit een relatie waar je veel tijd en liefde in gestoken hebt. Al helemaal niet als er ook nog eens gedreigd wordt. Je voelt je gevangen en als je eruit stapt ben je ook de leuke momenten, inclusief sociale netwerk (turnmaatjes) kwijt. Dus dan neem je alle nare dingen maar voor lief, in de hoop dat er weer een leukere periode nadert. Daarbij, in welke onbekende wereld kom je terecht als je eruit stapt? De vergelijking met een sekte kan zeker gemaakt worden.

Graag wil ik je meenemen de komende tijd in een reeks ervaringen van mij als kind in de topsport. Gewoon, om je een inkijkje te geven en bewustzijn te creëren. Voor de beeldvorming, bij onderstaande ervaring was ik 10 jaar oud. Mijn vraag aan jullie: Wat is dan precies die grens in de topsport met kinderen? Wanneer spreek je van een harde aanpak, grensoverschrijdend gedrag of zelfs wel kindermishandeling?

“X komt bovenop mij zitten tijdens het lenigheidskwartiertje. Zoals wel vaker gebeurt. Ik zit in een spagaat onder de balk, met mijn handen omhoog vasthoudend aan de balk. Op deze manier kan ik geen tegenwicht bieden en zak ik steeds verder in de spagaat. Hij heeft de hele ochtend al een rothumeur en lijkt dat nu op mij te projecteren. Met tranen in mijn ogen vraag ik hem te stoppen en smeek hem niet verder te gaan, maar dat doet hij toch. Hij duwt me naar beneden, nog verder in de spagaat. “Auw”, zeg ik zachtjes. Ik kan mijn tranen niet meer bedwingen. Hij duwt nog wat harder en zegt op een strenge toon: “Niet piepen, stijve hark”, en gaat met zijn knieën op mijn bovenbeen zitten zodat ik geen kant meer op kan. Met zijn hele gewicht duwt hij mij verder. “Nee, stop, alsjeblieft”. Ik probeer een andere houding aan te nemen, zodat de pijn wat draaglijker wordt maar daar is meneer niet van gediend. “Godver, hou toch eens op te piepen” schreeuwt hij. Ik moet een extra minuut zo blijven zitten, voor straf. No merci. Hij begint opnieuw met tellen. “Nee, nee, nee” smeek ik hem, maar ik merk dat het geen zin heeft. De pijn is zo erg dat ik het gevoel heb dat mijn spieren uit elkaar scheuren. De tranen rollen ondertussen over mijn wangen. Ik schakel mijn gevoel uit en onderga het maar. Ik heb geen keus”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s